Hiszpania ma wiele potomkowie ludności z byłych kolonii (zwłaszcza Gwinea Równikowa) oraz imigrantów z kilku Afryki subsaharyjskiej, Karaibów i krajów zostały niedawno osiedlenia się w Hiszpanii. Istnieje również znaczna liczba azjatyckich imigrantów, z których większość to chińskich, filipińskich, Bliskiego Wschodu, pakistańskiego i indyjskiego pochodzenia; ludności Hiszpanów Ameryki Łacińskiej opadania jest znaczna, jak dobrze i szybko rozwijającym się segmentem. Inne rosnącej grupy Brytyjczyków, 760.000 w 2006 r., Niemców i innych imigrantów z resztą Europy. Nowoczesne społeczności żydowskiej w Hiszpanii została utworzona w trzech falach: migracja z tego, co było dawniej Maroko hiszpańskie, lot ucieczki Żydów z hitlerowskich represji, a imigracja z Argentyny. Hiszpańskie prawo zezwala Sephardi roszczenia Żydów do hiszpańskiego obywatelstwa. Pojawienie się Gitanos, a Roma osób, rozpoczął się w 16. wieku; szacunków hiszpańskiego Gitano ludności oscylować wokół 700,00

Najważniejszą gałęzią gospodarki jest wysoko rozwinięty przemysł, zgrupowany w kilku wielkich okręgach. Hiszpania jest ważnym producentem samochodów osobowych (m.in. SEAT) i ciężarowych (Barcelona i Lleida, Walencja, Madryt, Valladolid, La Coruña). Kilka wielkich koncernów ulokowało tutaj swoje zakłady (VW, grupa PSA, Ford). Produkcja samochodów osobowych wyniosła ponad 1,9 mln sztuk (2000). W Walencji, Bilbao, Barcelonie, Kadyksie oraz La Coruñi są duże stocznie a co za tym idzie jest tutaj wysoko rozwinięty przemysł stoczniowy (3 proc. produkcji światowej – 6. miejsce). Rozwinięty jest przemysł metalurgiczny (huty w Oviedo, Gijón, El Ferrol de Caudillo koło Bilbao i in.), w Asturii kopalnie węgla. Różnorodny przemysł elektrotechniczny (sprzęt gospodarstwa domowego, komputery, półprzewodniki) rozwinął się w większych miastach (np. Barcelona, Madryt, Sewilla, Malaga). Dzięki importowi paliw płynnych oraz znacznym zasobom energii wodnej Hiszpania produkuje ok. 185 TWh energii elektrycznej (4,612 kWh na mieszkańca). Wielkim atutem jest rozwinięty przemysł włókienniczy oraz rolno-spożywczy (produkcja cukiernicza; wina – ponad 34 mln hl, 4. miejsce w świecie; konserw rybnych itp.), rozrzucony po całym kraju.

Katalonia (kat. Catalunya [kətəˈɫuɲə], hiszp. Cataluña, oksytański Catalonha) – wspólnota autonomiczna Hiszpanii. W szerszym znaczeniu – region geograficzny i kraina historyczna na Półwyspie Iberyjskim z ośrodkiem kulturalnym i administracyjnym w Barcelonie.

Hymnem Katalonii jest pieśń Els Segadors. Świętem narodowym jest dzień 11 września – data zdobycia Barcelony przez wojska Burbonów w 1714 r. podczas wojny o sukcesję (jest ciekawostką, że wydarzenie to stanowiło porażkę Katalończyków).

Barwami narodowymi Katalonii – podobnie jak innych regionów Hiszpanii i Francji położonych nad Morzem Środziemnym – są żółty i czerwony. Układają się one w 4 czerwone pasy na żółtym tle. Popularnym symbolem Katalonii jest osioł – symbol mądrego i spokojnego, lecz upartego dążenia do celu (stanowiąc przez to przeciwieństwo dla byka symbolizującego Hiszpanię).

W malowniczej dolinie leży La Rioja, najmniejszy region autonomiczny Hiszpanii, który zajmuje zaledwie 1% powierzchni całego kraju. Jego nazwa pochodzi od rzeki Oja, a oznaczać może „zimny kraj” lub „kraj spadających liści”. Zazwyczaj jednak słowo rioja kojarzy się z najlepszym hiszpańskim czerwonym winem, którego uprawa i produkcja zdominowała gospodarkę i kulturę regionu.

Leżący w centrum Hiszpanii Madryt, choć nie tak efektowny jak Sewilla czy Barcelona, jest jednym z najciekawszych i najbardziej dynamicznych miast Hiszpanii. Na pierwszy rzut oka chaotyczny, okazuje się stylowy i pociągający przy bliższym poznaniu. Eleganckie pałace, z rozmachem zaprojektowane arterie i place sąsiadują z wąskimi uliczkami i zaułkami, pełnymi sklepów i gwarnych knajpek.

Prawdziwe cuda kryją się w we wnętrzach klasztorów, kościołów, a zwłaszcza muzeów, ze słynnym Prado na czele. Bogactwo imperialnej Hiszpanii pozwalało jej władcom sprowadzać do stolicy dzieła największych artystów, dzięki czemu w muzeach Madrytu można dziś podziwiać świetne zbiory malarstwa europejskiego i poczuć atmosferę potęgi hiszpańskiego „złotego wieku”.

Dzisiejszy Madryt to stolica i zarazem największe miasto intensywnie bogacącego się państwa, nowoczesny ośrodek liczący ok. 3,5 mln mieszkańców, a wraz z przedmieściami – 5,5 mln.

Turysta odwiedzający Madryt może z początku odnieść wrażenie chaosu i dezorientacji. Szybko jednak przekonuje się, że miasto jest przyjazne dla przybyszów. Zdecydowana większość atrakcji turystycznych koncentruje się na niewielkim obszarze centrum, pomiędzy Palacio Real a parkiem El Retiro. Z głównego placu Puerta del Sol do większości zabytków i muzeów można dotrzeć na piechotę.

Do czasu przeniesienia tu dworu monarszego w 1561 r. Madryt był niewiele znaczącą mieściną. Zamieszkiwany już w czasach rzymskich, na kartach historii pojawił się dopiero w IX w., kiedy nad rzeką Manzanares muzułmanie wybudowali pałac i fortecę (w miejscu obecnego Palacio Real). Hiszpańska nazwa miasta, przekształcenie arabskiego Mayrit, oznacza „miejsce życiodajnej wody”. W 1085 r. miasto przeszło w ręce chrześcijan – w drodze na Toledo zdobył je Alfons VI. Pod koniec XVI w. Izabela Kastylijska i Ferdynand Aragoński zjednoczyli Hiszpanię. Wkrótce rodząca się potęga przypadła w spadku cesarzowi Karolowi V (w Hiszpanii znanemu jako Karol I). Jego syn, Filip II, przeniósł do centralnie położonego Madrytu swój dwór, jednocześnie budując wielki kompleks pałacowo-klasztorny w pobliskim Eskurialu.

Hiszpania dochodziła wtedy do apogeum politycznej potęgi, co naturalnie służyło rozwojowi miasta. Z czasem jednak hiszpańska monarchia Habsburgów zaczęła podupadać, co niekorzystnie odbiło się na stolicy. Impuls do modernizacji miasta dali nowi władcy z dynastii Burbonów, a szczególnie Karol III, określany mianem „najlepszego burmistrza Madrytu”.

Szczególnym wydarzeniem początku XIX w. był bunt przeciwko okupującym Hiszpanię wojskom napoleońskim – 2 maja 1808 r. w mieście wybuchło powstanie, które zostało szybko i krwawo stłumione. Pamięć o nim trwa do dziś – co roku w rocznicę wybuchu na placu przypominającym historyczną datę (Plaza 2 de Mayo) w dzielnicy Malasańa czci się pamięć poległych, a o okrucieństwie Francuzów przypominają przejmujące dzieła F. Goi oraz rozsiane po mieście tablice pamiątkowe.

Po wyzwoleniu Hiszpanii spod okupacji napoleońskiej Madryt rozwija się w prężną XIX-wieczną metropolię. Na przełomie wieków liczba jej mieszkańców zbliżyła się do pół miliona. W 1871 r. uruchomiono pierwszą linię tramwajową, a w 1919 r. – pierwszą linię metra.

W okresie wojny domowej Madryt stał po stronie sił republikańskich. W walkach ucierpiała głównie północno-zachodnia część miasta (dzielnica Argüelles). Za dyktatury F. Franco powstało wiele nijakich betonowych przedmieść (wskutek decyzji administracyjnych obszar miasta powiększył się niemal dziesięciokrotnie).

Po śmierci dyktatorskiego Caudillo (z hiszp. przywódca, częste określenie F. Franco) Madryt stał się ośrodkiem dekadenckiej movida madrileńa.

Lata demokracji to okres dynamicznego rozwoju wzorem współczesnych światowych metropolii, czego architektonicznym wyrazem jest dzielnica handlowo-biurowa AZCA. W 1992 r. Madryt został obwołany Europejską Stolicą Kultury. Miasto kandydowało także do organizacji igrzysk olimpijskich w 2012 r., ale na przejście do finału zabrakło mu jednego głosu.

11 marca 2004 r., trzy dni przed wyborami do parlamentu, w Madrycie doszło do krwawego ataku terrorystycznego. Jego celem byli zwykli ludzie: liczne bomby wybuchły w pociągach podmiejskich w godzinie szczytu, gdy tłumy zmierzały do pracy w centrum. Zginęło 191 osób – ofiary upamiętnia Las Nieobecnych (Bosque de los Ausentes) w parku El Retiro. Wokół wydarzenia nadal jest sporo niejasności, jednak najprawdopodobniej zamachowcami byli islamscy terroryści, a nie Baskowie z ETA, jak pierwotnie sądzono.

Hiszpania - to w większości górzyste tereny Półwyspu Iberyjskiego, który jest najbardziej na zachód wysuniętą częścią kontynentu Europejskiego. Północna jej część to wysokie Góry Pireneje. Piękne wybrzeża północne, dzięki dużym opadom, porastają lasy, które rosną na dawnych wąwozach i biegną ku wielkiemu płaskowyżowi zwanego Meseta. Płaskowyż ten zajmuje większą część Hiszpanii i ma suchy z upalnymi latami i chłodnymi zimami klimat. To właśnie tu swój początek mają dwie duże rzeki Tag i Gwadalkiwir. Południe Hiszpanii charakteryzują czerwone ziemie i cieniste gaje oliwne. Południowe góry Hiszpanii Sierra Nevada opadają ku urodzajnym niziną ciągnących się wzdłuż wybrzeża Morza Śródziemnego, nad którym istnieje wiele ośrodków turystycznych. Najbardziej wysunięta część Hiszpanii jest oddalona od Afryki o zaledwie 13 km i nazywa się Cieśniną Gibraltarską.

Hiszpania to także przynależące do niej Wyspy Kanaryjskie i Baleary (Majorka, Ibiza, Minorka) i wiele mniejszych. Leżące na Oceanie Atlantyckim, niedaleko wybrzeży Afryki Wyspy Kanaryjskie są pochodzenia wulkanicznego, w skład których wchodzą Teneryfa, Lanzarotte, Fuerteventura i Gran Canaria. Baleary natomiast znajdujące się na Morzu Śródziemnym i są górzystym i porośniętym lasami terenem oprócz prawie płaskiej Minorki.

Ludzie osiedlali się na terenach Hiszpanii i zostawiali ślady swego pobytu już w paleolicie, kiedy to powstały fascynujące wielu badaczy malowidła naskalne w jaskini Altamira, zwanej hiszpańskim Lascaux. Niewiele jednak możemy o pierwszych mieszkańcach tych ziem powiedzieć. Nieco więcej mówią źródła kopalne i pisane o starożytnych ludach zamieszkujących półwysep Iberyjski. Byli to Celtowie i Iberowie - ci drudzy tworzyli kulturę pozostająca pod dużym wpływem osadników fenickich i kartagińskich. Tereny te były bowiem kartagińską posiadłością, aż do III wieku, kiedy na Półwysep Iberyjski wkroczyły rzymskie legiony. Przez następnych kilkaset lat Hiszpania się romanizowała etnicznie i kulturowo.
Trwało to do piątego wieku, kiedy germańscy Wizygoci, tworząc na terenie półwyspu własne państwo. Jego historia była krótka i burzliwa, pełna walk o władzę, niepokojów wewnętrznych i starć z Bizancjum. Kres istnieniu wizygockiego państwa położył podbój dokonany w 711 przez arabską dynastię Ummajadów.
Na Półwyspie rozkwitła niezwykle wyrafinowana arabska kultura, kwitło szkolnictwo, nauka, sztuka. Jednocześnie cały czas trwa, znana choćby z Pieśni o Rolandzie chrześcijańska rekonkwista. Na odzyskanych przez chrześcijan ziemiach tworzą się nowe państwa - Kastylia, Aragonia, Nawarra.
Do pewnego czasu na terenie Hiszpanii trwa tolerancja religijna, niespotykana gdziekolwiek indziej w Europie. Współistnieją pod wspólnymi berłami katolickich władców muzułmanie, chrześcijanie i żydzi. Niestety, ten stan nie trwał długo, już w XIII wieku chrześcijanom postanowieniem synodu zakazano korzystać z usług żydowskich i muzułmańskich lekarzy. Rozpoczął się okres prześladowań, zakończony szaleństwem stosów Inkwizycji.
XVI stulecie było początkiem potęgi Hiszpanii. Zjednoczone królestwo, rządzone przez Habsburgów, rozpoczęło ekspansję w Nowym Świecie. Dzięki tonom złota Azteków, Majów i Inków i niewolniczej pracy podbitych ludów państwo rozkwitło.
Rozkwit trwał do XVII wieku, do okresu przegranych z Ludwikiem XIV wojen. Od tego momentu Hiszpania słabnie, a francuskie wpływy na nią rosną. Momentem przełomowym w stosunkach hiszpańsko - francuskich była inwazja wojsk napoleońskich. Hiszpanię dodatkowo osłabiła utrata kolonii w wyniku wolnościowych rewolucji w Ameryce.
Początek dwudziestego stulecia przynosi Hiszpanii dalszy kryzys. Nieudolnie zarządzana przez dyktatorów, popadała w ruinę. W 1931 roku proklamowano republikę. W 1936 wybory wygrała lewica, co wywołało bunt faszystowskiej frakcji generała Franco i w efekcie krwawą wojnę domową, w której zwyciężyli faszyści.
Frankizm był okresem represji, zwłaszcza dla osób o lewicowych poglądach. Zakończył się bezkrwawą rewolucją w 1975, kiedy to Franco umarł, a tron objął książę Jan Karol z dynastii Burbonów. Wprowadził on szereg demokratycznych reform. Hiszpania stała się jednym z najdynamiczniej rozwijających się krajów Unii. Szybko też, z ostoi katolicyzmu, stała się państwem laickim. Dziś Hiszpania jest areną dużych przemian społecznych. Nowy, lewicowy rząd dokonuje reform dla części społeczeństwa kontrowersyjnych, liberalizujących życie w Hiszpanii.

Ten niezwykle ekspresyjny taniec wiąże się z tradycją andaluzyjskich cyganów. To nie tylko muzyka i śpiew, ale Przewodnik - Hiszpaniabarwne stroje i mimika twarzy i gesty tańczących. Stroje zazwyczaj są niezwykle barwne - panie do tańca zakładają falbaniaste suknie i kolorowy gorset, a panowie obcisłe czarne lub granatowe spodnie, białą koszulę i apaszkę. Taniec flamenco można wykonywać solo, w duecie, grupowo lub etapowo - poprzez występowanie po sobie kilku solówek różnych tancerzy. Najczęściej tańczącym towarzyszy muzyka wydobywająca się z gitary, rzadziej muzycy korzystają z fletu, czy wiolonczeli. Zarówno muzycy, jak i tańczący używają różnego rodzaju rekwizytów, za pomocą których wybijają rytm lub czynią widowisko jeszcze bardziej kolorowym - są to zazwyczaj bębny, kastaniety, lub w przypadku kobiet - kwiaty i wachlarze.

Położona na Półwyspie Iberyjskim, do jej terytorium należą Wyspy Kanaryjskie i Baleary. Z powodu szerokich, piaszczystych plaż oraz łagodnego klimatu Hiszpania jest jednym z głównych celów wyjazdów wakacyjnych. Wiecznie świecące słońce oraz ciepłe morze zachęcają do wypoczynku.

Hiszpania jest podzielona na 17 wspólnot autonomicznych. Do najbardziej rozwiniętych pod względem turystycznym należą Andaluzja, Baleary, Galicia, Kantabria, Kastylia-La Mancha, Kastylia-León, Katalonia, Madryt, Walencja oraz Wyspy Kanaryjskie.

Największym powodzeniem cieszy się hiszpańskie wybrzeże z piaszczystymi, pełnymi słońca plażami, ciepłym, błękitnym morzem oraz bogatą ofertą rozrywki.

Do najpopularniejszych regionów turystycznych hiszpańskiego wybrzeża z pewnością możemy zaliczyć: Costa de la Luz, Costa del Sol, Costa Brava, Costa Blanca, Costa del Azahar, Costa Dorada, Costa M ontanesa, Costa Vasca, Costa Verde, Rias Altas, Rias Bajas oraz hiszpańskie wyspy Majorka, Teneryfa, Ibiza.Dużym powodzeniem cieszy się jeden z największych w Europie ośrodków pielgrzymkowych - Santiago
 de Compostela.